مقدمه ای بر هواپیما های بدون سرنشینUAV

 

هواپیماهای بدون سرنشین (UAV: Unmanned Air vehicle) با بیش از 200 نوع پرنده‌ی مورد استفاده در جهان، همچنان یكی از فنّـاوری‌های در حال توسعه و مورد توجه ارتش و نیز برخی شركت‌های تجاری (نظیر شركت‌های اكتشاف معدن) می‌باشند. این هواپیماها چالش‌های دشواری را برای مراكز آزمایش و ارزیابی (T&E: Test and Evaluation) پیش رو می‌گذارند. ارتش علاقه‌مند است تا بر روی هواپیماهای بدون سرنشین كاملاً خودكار، برای كاهش ملزومات مهارت اپراتور و افزایش قابلیت اطمینان سیستم‌های تاكتیكی متمركز شود. در این مقاله فرض می‌شود كه سطح بهینه‌ای از كنترل وسیله‌ی هوایی توسط یك "نیروی انسانی در چرخه"، در مقابل عملیات كاملاً خودكار برای هدایت مأموریت‌های ویژه وجود دارد. اگر چه ممكن است خودكار بودن سیستم مناسب باشد، امّا محدودیت‌های عملی ممكن است موجب نیازهای خاصی در سیستم شود. به دلیل این محدودیت‌های عملی، سطحی از كنترل دستی برای كنترل ارتفاع و ناوبری، به كارگیری شیوه‌های اضطراری در پرواز و حفظ فاصله‌ی عبور و مرور (مخصوصاً در محدوده‌ی هوایی غیر نظامی) مورد نیاز می‌باشد. تمام این نیازها باید به عنوان قسمتی از مجموعه‌ی سیستم آزمایش شوند. مؤلفان این مقاله، معتقدند كه مأموریت هواپیماهای بدون سرنشین و محموله باید ملزومات خودكار شدن را تعیین كنند و این موارد مستقیماً بر آزمایش و ارزیابی تأثیر خواهند گذاشت. تأكید این مقاله بر این است كه رویكرد نظام‌مند به هنگام توسعه‌ی سیستم هواپیماهای بدون سرنشین و طرح‌ریزی برنامه‌ی آزمایش و ارزیابی آن، لازم است. موضوعات مورد بحث در این مقاله از تجربه‌های نویسندگان در پروژه‌ی جاریِ توسعه‌ی هواپیماهای بدون سرنشین برای شركت‌های اكتشاف معدن استرالیا به دست آمده است.

ادامه مطلب